W dniu koronacji
już o świcie
przy bramie pałacu Buckingham
czekają tłumy ludzi.
Zawsze mówiłem tym, którzy chcieli pisać moją biografię,
że moja ulubiona wizja to:
ja i moja córka Nonoca u ujścia rzeki Coruripe
tańczący i pożerający ciało portugalskiego biskupa,
tak jak czynili to moi przodkowie, Indianie Caeté, cztery stulecia temu.
Burżuazja nigdy nie rozumiała,
że mam indiańską krew i apetyt dzikiego człowieka.
Pieprzona Anglia.
Jako brazylijski ambasador na angielskim dworze
przygotowuję europejską burżuazję
na nowy standard kulturowy, który będzie wspólny dla całego świata,
a zrodzi się w Brazylii.
W Brazylii!
To zemsta moich indiańskich przodków
na brazylijskiej i światowej burżuazji.
Chcę wrócić do Brazylii.
Dlaczego się zatrzymaliśmy?
Jedź, jestem spóźniony.
Nie mogę. Mamy czerwone światło.
Mówię, że jestem spóźniony. Ruszaj!
Jedź, bo cię zwolnię.
Wydanie specjalne!
„Proces stulecia”, na żywo w całym kraju!
Nie przegapcie!
Już jesteśmy.
Rety, mówi po portugalsku.
Cholera! Co się dzieje?
Nie czuję się najlepiej. Widać to po mnie?
Miałem halucynacje.
Proszę pozwolić.
- To tylko... - Spokojnie.
Byłem na przyjęciu w Londynie i...
Panie Assis, weźmie pan udział w programie.
- Nie jest pan chory. - Miał pan udar.
Ma pan wziąć udział w programie.
Nie jest pan chory. Miał pan udar.
Panie Assis, weźmie pan udział w programie.
Nie jest pan chory. Miał pan udar.
Ma pan wziąć udział w programie.
Nie jest pan chory. Miał pan udar.
WIECZORNY PROGRAM
PROCES STULECIA
Dobrze, że się obudziłeś, Assis.
To ty, Mario Eudóxio?
Co się dzieje?
Dzisiaj twój dzień, Assis.
- Jaki dzień? - Musisz dać z siebie wszystko.
Zostało pięć minut.
No już, Assis, szykuj się.
Pod warunkiem, że przebiorę się za członka plemienia Tupi. Prawdziwego Tupi.
Mój Boże, co ja tu robię?
Jeśli jeszcze nie umarł, zrobi to lada chwila.
- Biedak. - „Biedak”? Zasłużył sobie.
Po co 26 gazet, 14 stacji radiowych,
cztery czasopisma, 12 stacji TV,
jeśli wszystkie są zadłużone? Zapłacimy za to.
Bardzo dziękuję.
Mam nadzieję, że nie umrze.
Może trwać w tym stanie latami.
Wyobrażacie sobie ile to będzie kosztować?
To znaczy ile to będzie jego kosztować. Jego!
Masz zapalniczkę, Ted?
Afrânio, w jego obecności? On tego nie cierpi.
Właśnie.
Osiem lat w bezwładnym ciele.
Prosiłem o pomoc lekarzy, znachorów i szarlatanów. Bez skutku.
Nic nie jest w stanie wyrwać mnie z tego paraliżu, spowodowanego przez udar.
Moje imperium topnieje z dnia na dzień.
Teraz jestem tym, co napiszę.
Litera po literze. Dzień po dniu.
Senator jest nieśmiertelny.
Jego ciało powinni pokazywać w akademii albo w senacie.
Nie. Ambasador jeszcze żyje.
Nie oszukuj się.
Pisze i stęka jak nigdy wcześniej.
Jego bronią są słowa!
Pisze jednym palcem! Jednym!
Pan Assis bez wahania poparł rewolucję
przeciwko czerwonym bandytom, którzy okradają Pałac Planalto.
Powiedz prezydentowi, żeby nie zawracał głowy.
Jeśli chce wydawać Stowarzyszeniu polecenia, niech zapłaci rachunki.
Rząd nie może nas tak opuścić.
Tracimy najcenniejszych artystów.
Umowa z Amerykanami jest nielegalna.
Antypatriotyczna i bezprawna.
To co proponujesz? Zniszczenie Stowarzyszenia Prasowego?
Minęły prawie dwa lata i nie dostaliśmy od rządu ani grosza.
Nie musimy zachowywać się tchórzliwie.
Jestem gotowa walczyć na śmierć i życie.
Pieprzone wojsko.
Weszło w układ z kryminalistą, któremu zapłacono, by zniszczył radio i TV.
Pan Rosemberg ma zostać aresztowany i ogolony na łyso jak pospolity bandyta.
Powtarzaj za mną, synu:
„Nieśmiertelny jest ten, kto tworzy piękno”.
Nie jąkaj się. Jeszcze raz.
Powtórz: „Nieśmiertelny jest ten, kto tworzy piękno”.
Bijąc mnie dziadek nauczył mnie przemawiać.
Rzadko się zdarza, by tyle niezwykłych okoliczności
sprzysięgło się ku uciesze ludzkiego ducha...
...tak nudne i głupie, że nie są w stanie
słowami oddać swoich myśli.
Przeciwnie, nie ma drugiego równie doskonałego i znajdującego się
w tak szczęśliwym położeniu stworzenia, które mogłoby dokonać...
Uczyłem się tak intensywnie, że zostałem prawnikiem
i dziennikarzem.
Jako prawnik nie lubiłem brać honorarium.
Inwestycją w przyszłość są wpływy.
Panie Assis, nie mogę się na to zgodzić.
W imieniu Brazilian Traction podpiszę z panem normalną umowę.
To jest zaliczka.
Pieniądze, prasa i wpływy. W tej kolejności.
Lepiej schowaj tę gazetę.
Szef nie lubi leniwych pracowników.
Nie chcę stracić roboty. Musisz być ostrożniejszy!
Severino, ostrożność jest dobra dla miernot.
Nie mam zamiaru przez resztę życia odmierzać tkanin.
Nie chcę umrzeć jako spec od nożyczek. To nie dla mnie.
Będę pracował w tej gazecie.
Daj spokój! Bujasz w obłokach, Francisco.
Chodź tu i pomóż mi odciąć ten kupon.
I jeszcze coś. Właścicielka tej gazety
mieszka w Rio de Janeiro.
Pojadę tam, poproszę ją o pracę, a ona mi ją da.
Z prawej.
Młody człowieku.
Teraz to? Tak nie może być.
Nie nadajesz się do tej pracy.
Pozwoli pani, że coś powiem?
- Mów. - Nigdy nie chciałem być służącym.
Chodzę do szkoły prawniczej. Trochę znam niemiecki.
Wstań!
Chciałbym dostać inną pracę.
Zaoferowała mi pani posadę służącego i nie chciałem odmawiać,
ale marzę o innym zajęciu.
- Jakim? - Chcę być dziennikarzem, pani Germano.
Dlaczego to cię interesuje?
- Bo mam swoje zdanie. - Też coś. Swoje zdanie.
Ten, kto ma swoje zdanie, nie powinien być
pracownikiem, ale właścicielem gazety.
Ma pani rację. Nie mam gazety.
Mam tylko swoje zdanie, ale to dobry początek.
Masz swoje zdanie. I co z tego? Kogo ono obchodzi?
Przepraszam. Proszę spojrzeć.
Dlaczego ogłoszenia w pani gazecie są takie małe?
Żeby było miejsce na wiadomości.
Moja gazeta sprzedaje informacje.
Proszę wybaczyć śmiałość, ale kto płaci za pani Château Laffite?
Ogłoszeniodawcy. To oni zapewniają zysk. Wiadomości są dodatkiem.
- Nie ten kieliszek. - Przepraszam.
Zostaw to.
Ogłoszenia służą też tym,
którzy są ciekawi wiadomości, bo to one opłacają dziennikarzy.
Zgodzi się pani ze mną, pani Germano?
Panie i panowie, proszę o szczególne brawa dla człowieka,
który dzięki swojej odwadze, zmienił naszą historię.
Człowieka, który nas okradł i spał z naszymi kobietami.
Senator, ambasador, prawnik i dziennikarz:
Francisco de Assis Chateubriand Bandeira de Mello.
Nasi sędziowie: jego teściowa Germana Almeida...
pierwsza żona Maria Eudóxia...
druga żona Lola i córka Nonoca,
druga teściowa pani Consuelo, nasza droga Soraia Teles,
zawsze pomocna sekretarka Karina
i cały legion kobiet, z którymi przez całe życie cudzołożył.
Spokojnie, panie Assis. Kamery!
Mam zaszczyt przedstawić Prymasa Brazylii,
Dom Sardinha da Gama!
Błogosławię to przedstawienie, które będzie głosić słowo Boże
w całej Brazylii.
W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.
Cholera!
Gdyby ten pieprzony klecha wiedział ile kosztuje kamera,
nie polewałby jej anielskimi siuśkami.
A teraz nasza droga Andreia Rodrigues!
NA ANTENIE
Mój Boże, to koszmar.
Już to widziałem. Musi mi się śnić.
Czy pan Assis w ogóle się zjawi?
- Na pewno jest już w drodze. - Byłoby szkoda, gdyby nie przyszedł.
Bardzo chciałabym go poznać.
Powiem, żeby zaczęto podawać.
Oczywiście.
Witam.
Moja droga.
Co to za strój?
Przepraszam za spóźnienie. Byłem w redakcji.
Objaśniałem pewnym władzom, wojskowym,
na czym polega Rewolucyjny Ład Zbirów.
Nie słyszałam o tym.
To lokalna tradycja stanu Paraiba przeniesiona na grunt stolicy.
Assis, to nasi gospodarze,
Vivi i Stuart Cubing.
Bardzo mi miło.
Francisco de Assis Chateaubriand Bandeira de Mello.
Do usług.
Miło mi pana poznać, panie Chateubriand.
Mąż jest gringo.
Proszę spocząć. Zaraz podamy kolację.
Świetnie, bo jestem głodny.
- Co za wieprz! - Jak niegrzecznie!
Będzie wieprzowina? Skwareczki?
Są pyszne.
Uff!
Przynieście największe noże, jakie mamy w kuchni.
W zasadzie Brazylia jest bardzo bogatym krajem.
Ale oczywiście potrzebuje nieco wsparcia.
Nie wsparcia. Potrzebuje pieniędzy.
Nie zrozumiał mnie?
Brazylia stanie się wielka, o ile zostanie zmodernizowana.
Nie zna pan moich artykułów?
Pisałem o modernizacjach w górnictwie i metalurgii.
Zarzucono mi, że chcę oddać Brazylię Amerykanom.
Czyż nie, panie Stuart?
Zainwestujcie w wydobycie przydatnego metalu...
Nie jednego. W Brazylii mamy je wszystkie.
Myślałem o jednym. O niobie.
Sam pan jesteś niobem.
Czy on w ogóle coś rozumie?
W Paraibie takie sprawy załatwia się maczetą.
Słusznie. Proszę zacząć wojnę. Uwielbiam to.
Żartowałem.
Po prostu „niob” brzmi jak przekleństwo wymyślone w Paraibie,
a nie metal na działa
czy, już wkrótce, statki kosmiczne.
- To dzikus. - Jak najgorszy wieśniak.
Wyobrażała pani sobie kiedyś rakiety
- pełne dzikusów z Paraiby? - Chyba nie udałoby się im wystartować.
Pani Vivi...
- proszę nie deprecjonować moich rodaków. - Tworzą wspaniałą cywilizację.
Powiedziałabym, że znamy lud Egiptu, Grecji,
Europy i Paraiby.
Pani Vivi... musi pani tam pojechać.
Panie Assis, kiedy pan skończy to przedstawienie?
- Duży obszar, kuźnia geniuszy. - To zabawne, ale pan się powtarza.
- Jesteśmy znużeni. - Z tych ziem pochodzą odważni mężczyźni.
- Nadal będzie pan mówił o Paraibie? - Pewnie tam ma początek pani ród.
Bardzo nas pan zainteresował.
Jestem pewien, że musi pani odwiedzić Paraibę.
Dziękuję, ale wolę wybrać się do Paryża.
Proponuję toast na cześć Getúlia Vargasa,
- przyszłego prezydenta Brazylii. - Wstań, Assis.
Jestem dziennikarzem. Muszę zachować neutralność.
Za zwycięstwo rewolucjonistów i przyszłość Brazylii. Na zdrowie!
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
Pani Vivi, co pani o mnie sądzi?
Uważam, że jest pan beznadziejny.
Co pan wyprawia, panie Assis?
W tej chwili zdejmuję spodnie.
Mogę wiedzieć dlaczego?
Jak to dlaczego? A po co mnie pani tu przyprowadziła? Nie po to?
Podciągnie pan spodnie czy mam zawołać męża?
Potrzebuje pani mężczyzny, żeby powiedział pani, co robić?
Dość tych żartów. Musimy poważnie porozmawiać.
Jestem absolutnie poważny.
Przy mnie nie musi pani udawać nieprzystępnej.
Od razu poczułem tutaj...
- że za mną szalejesz. - Budzisz we mnie wstręt, Chatô.
Dobrze. W takim razie dlaczego mnie tu przywiodłaś?
Chcę, żebyś jutro spotkał się na południu z Getúliem.
Zostanie następnym prezydentem.
Jeśli ty się z nim nie dogadasz, zrobi to konkurencja.
Zjedzą cię żywcem.
Nie znam drugiej tak mówiącej kobiety.
Naprawdę nie zrobimy nic więcej?
- Nie bądź wulgarny, Chatô. - Nie jestem.
Chcę, żebyś była moja, Vivi.
Teraz naprawdę jesteś wulgarny.
Nie zrozumiałaś mnie. Proszę cię o rękę.
Nie wyobrażam sobie nic bardziej wulgarnego niż ślub z tobą.
Dlaczego? Coś ze mną nie tak?
Wszystko. I masz żonę. A ja męża.
- Udanego. - Tego obcego lalusia?
Możemy stworzyć wspaniały sojusz, Chatô.
Zgoda? Pójdę pierwsza. Policz do dziesięciu zanim wyjdziesz.
Do dziesięciu?
Dasz radę?
Zaczyna się od jeden, dwa... pięć, dziesięć.
Wspaniały wieczór. Tworzymy historię Brazylii.
Interesuje cię wyłącznie polityka?
To nie jest zajęcie dla kobiet, tak?
Możesz się interesować, czym chcesz, Vivi.
Było nam bardzo miło państwa gościć.
- Przyjemność po naszej stronie. - Cała przyjemność!
Dobry Boże, Rosemberg! Gdzieś ty się podziewał. Musimy porozmawiać.
Dobrze. Możemy pogadać, ale jesteśmy spóźnieni.
Co to za głupi program, który wymyśliłeś?
To twój najnowszy genialny pomysł?
Żałuję, że nie jest mój, bo dzisiejsze notowania...
- Jakie? - Najwyższe w historii.
Został pan gwiazdą.
O czym ty mówisz?
Cały kraj chce obejrzeć proces Króla Brazylii.
Co ty bredzisz? Czyj to był pomysł?
Powiedz, kto to wymyślił, a natychmiast go zwolnię.
Myślę, że to był pan. W końcu to pańskie ostatnie życzenie.
Jak pan wie, udar...
Przestań. Nie chcę tego słuchać. Zabierz mnie do domu.
Proszę się zastanowić. Oglądalność, pieniądze.
Sponsorzy są zachwyceni. Jest niedziela, najlepszy czas antenowy.
- Najlepszy czas? - Tak.
- O czym jest program? - To proces.
Goście wyrażają swoją opinię o panu,
a potem prowadzący pyta publiczność czy osadzić pana na tronie, czy nie.
Odwołaj ten głupi program! Nie będę w tym brał udziału.
Nie mogę. Panie Assis, proszę się zgodzić. Teraz albo nigdy.
Niech pan stawi im czoło. Pozwoli się przesłuchać.
Na żywo, przed całym krajem.
Pieprz się, Rosemberg.
Od kiedy to ktokolwiek w Brazylii ma prawo mnie oceniać?
- Pieprzcie się wszyscy! - Jesteśmy spóźnieni.
- Program na żywo. Akurat. - Spodoba się panu.
Jestem prawnikiem, a zaraz potem dziennikarzem.
Zebraliśmy się tu, by walczyć o sprawiedliwość
i potępić okrucieństwo tej sytuacji.
Dzisiaj rano João Pessoa został brutalnie zamordowany.
Podczas kampanii Getúlia Vargasa Pessoa był kandydatem na wiceprezydenta.
W przemówieniu do narodu Getúlio Vargas mówił o fałszerstwach wyborczych
sił powiązanych z partią rządzącą.
Jedź! Szybciej! To tutaj!
Spokojnie, panie Assis. Te walizki są za ciężkie.
- Jak się nazywasz? - Carlos Rosemberg.
- Nowy pracownik? - Fotograf stażysta.
Powinienem był kupić niewolnika czy wynająć tragarza,
żeby niósł twoją walizkę?
Moja jest lekka, to pańska tyle waży.
Jak ty do mnie mówisz? Wiesz, kim jestem?
Nie jestem zwierzęciem jucznym tylko fotografem.
Podobasz mi się. Nie dałeś się zastraszyć. Właśnie zostałeś oficjalnie zatrudniony.
Ruszajmy tym złomem!
Getúlio to wizjoner!
Ale prezydent Washington Luís ma liczniejsze oddziały.
- A jakie oddziały wygrywają wojnę? - Nie rozumiem.
To nie wojsko decyduje o zwycięstwie.
Tylko propaganda. A tę kreuje prasa.
To ja jestem właścicielem gazety, nie Washington Luís.
To jest to! Zjednoczyć kraj, wszystko połączyć.
Potrzebujemy krajowej prasy. Wydawnictwa, którego sieć obejmie każdy zakątek.
Rozumiesz? Ucz się ode mnie, gówniarzu.
Znowu chce mnie pan zwolnić?
Jak się wścieknę, wszystkie zdjęcia sprzedam konkurencji.
Ty zdrajco! Draniu!
Ty kretynie! Zwalniam cię, Rosemberg!
Lepiej zostańmy przyjaciółmi, panie Assis.
Dajcie mi pięć minut, nie więcej.
- Widzę, że czekał pan na mnie. - Oczywiście.
Ale pańskie spóźnienie nie jest mile widziane.
Mogę zacząć dyktować?
Ja mam zadawać pytania, a pan odpowiadać, panie Getúlio.
To pański pomysł.
Mój jest taki, że ja dyktuję, a pan pisze.
Zawrzyjmy umowę, panie Getúlio.
Pan się zajmie rewolucją, a ja informacjami.
Pańska rewolucja potrzebuje mojej gazety.
A pańska gazeta, mojej rewolucji.
Porozmawiajmy jak równy z równym.
Silny rząd potrzebuje silnej gazety,
a nasza prasa jest nadal ociężała.
Korzystamy ze starych maszyn drukarskich.
- Potrzebne są nowe. - Nowoczesne czasopisma.
Kolorowe, z dobrym drukiem, papierem, fotografią.
Wszystko najwyższej jakości. I to nie jedna gazeta,
ale wiele, we wszystkich stanach.
Najlepsi publicyści w kraju.
Zjednoczone państwo musi mieć ogólnokrajowe czasopismo.
Od Tarauacá w sercu amazońskiej dżungli
przez Santa Maria da Boca do Monte!
Aż po pampę Rio Grande do Sul.
Ile będzie pan potrzebował?
- Około 250 milionów reali. - Pięciuset milionów reali?
Nie. Powiedziałem 250 milionów.
Widzę, że kiepski z pana negocjator.
Zawsze trzeba żądać dwa razy więcej, żeby połowę zatrzymać.
W takim razie 500 milionów wystarczy na wiele działań...
Czy mogę już zacząć dyktować?
Oczywiście, panie prezydencie.
Celem rewolucji, która doprowadzi mnie do prezydentury
jest utworzenie nowej formy federalizmu, nowego społeczeństwa.
Polityka zagraniczna musi wspierać nasze interesy narodowe,
a nie imperialistyczne interesy Ameryki Północnej.
Nadzieja przezwycięży strach.
- Getúlio... Naprzód Getúlio! - Getúlio prze do przodu!
- Naciera. - Idzie dalej.
Getúlio to przyszłość Brazylii.
- Przyszłość Brazylii! - Przyszłość Brazylii!
Brazylii!
Prezydent Getúlio!
Prezydent!
GETULIO WYGRYWA
Słyszałeś, co powiedziałam?
Oczywiście. Kolejne dziecko. Masz szczęście.
Jesteś strasznym człowiekiem.
Dla ciebie to lepiej, skarbie.
Przepraszam. Powiem Rosembergowi, żeby dotrzymał ci towarzystwa.
Dobrze mu płacę, więc wysłucha twoich trosk.
Witaj, Chatô.
Wreszcie jakaś przyjemność, bo dookoła sami wojskowi.
- Daj spokój. Twój mąż nie przyszedł?
A co? Interesuje cię?
Ta kobieta mnie pragnie, Rosemberg. I to jak!
Panie i panowie...
wznoszę toast za nasze zwycięstwo.
To święto zjednoczenia brazylijskiego narodu
pod jednym sztandarem!
Niech żyje Getúlio!
Niech żyje nowy prezydent Brazylii!
Niech żyje Brazylia!
Lepiej nie, panie Assis.
- Dlaczego nie? - Chce pan powiedzieć, że nie wie?
- Czego nie wiem? - O niej i o nim.
- Jakim nim? - O Getúliu.
- Zapiszcie: Getúlio to dyktator! - Dyktator?
- Getúlio to tenentysta! - Tenentysta?
- Getúlio... jest zdeprawowany! - Zdeprawowany?
- Zdeprawowany! - Panie Assis, on nie jest zdeprawowany.
Powiedz mi, synu,
gdybyś ty był właścicielem gazety, a ja pieprzyłbym twoją żonę,
- jak byś mnie nazwał? - Vivi nie jest pańską żoną.
Jak byś mnie nazwał? Zdeprawowanym.
Zdeprawowany.
- Zatem zapiszcie: jest zdeprawowany! - Zdeprawowany! Dyktator!
Mogę w czymś pomóc?
Czego panowie sobie życzą?
O co chodzi?
Proszę przestać!
Przestańcie!
To policja. Niszczą pomieszczenia redakcyjne.
Spokojnie, Rosemberg. Spokojnie.
Uważaj!
Uciekajmy! Oni przyszli po pana!
Gotowe! Artykuł na jutro. Dzwoń do Alcidesa.
Ma pójść u góry pierwszej strony, jak zwykle.
I to ja zostałem wykiwany.
Podnieś to.
Musi być dłuższy. Daj go Alcidesowi!
Gdzie on jest? Mamy nakaz aresztowania.
Nie wiem.
Zadzwonił do mnie i kazał przyjść napisać wstępniak.
CIASTO „TICO-TICO”
SKŁADNIKI WYMIESZAĆ
Spryciarz.
Gdyby to zależało ode mnie, już dawno zamknąłbym drania.
Możecie posprzątać ten chlew.
TUPI TV PREZENTUJE
Pytam, gdzie mój adwokat?
„PROCES STULECIA”
Kto ma reprezentować oskarżonego?
Nawet najgorszemu kryminaliście przysługuje obrońca.
Panie i panowie, oskarżonego reprezentuje
wielki przywódca rewolucji lat 30., twórca Nowego Państwa,
ojciec ubogich, nasz drogi prezydent Getúlio Vargas!
Niech się pan nie martwi, panie Assis. Panuję nad sytuacją.
Wykorzystam ją na pana korzyść.
Mój Boże, co za tortury.
Nie zniosę tego. Rosemberg!
Rosemberg!
Mój Boże! Szybciej!
Pan Assis?
Oczywiście, gamonie. A myśleliście, że kto?
- Nie złapali pana? - Mnie? W życiu!
- Co nowego? - Minister Sprawiedliwości
- wprowadził cenzurę prasy. - Wszystkie teksty dotyczące polityki
muszą być zatwierdzone przez rząd.
Przygotujcie się na jutrzejszy artykuł:
Getúlio, brazylijski potwór!
- Musi się pan ukryć. - Ukryć? Nigdy!
Zbir nigdy nie tchórzy. Kraj mnie potrzebuje, Manoelu.
Halo?
Pani Vivi? Jak się pani miewa?
Pan Assis jest nie...
- Witaj, Vivi. - Dzwonię, bo jestem w szoku.
Szybko wyszło szydło z worka.
Nabrał mnie. Wszystkich oszukał.
Ten pomysł, żeby nie rozpisywać wyborów. Błagam!
To dyktator. Miałeś rację. Nie możesz tam zostać. To niebezpieczne.
- Nie mogę? - Mam wiejski dom w Vassouras.
Przeczekaj tam, aż sytuacja się uspokoi.
Wiejski dom? Zaprasza mnie do domku w Vassouras.
- Dotrzymam ci towarzystwa. - W porządku. Przyjadę.
- Zatem pan jedzie? - Tak.
Ale to nie ucieczka, tylko działanie z ukrycia.
Drukujcie tak, jak jest.
Dopiero kiedy się wyprowadziłam, przypomniał sobie o moim istnieniu.
Podział aktywów. Akcje!
To była kpina. Zaproponował 25 procent wartości rynkowej.
O czym ona mówi? Chodzi o gazetę?
Prowadzący zapytał...
jak przebiegały negocjacje dotyczące jej akcji.
Przysłał swoich ludzi z pogróżkami.
Sprzeciw! To nieistotne dla procesu.
Poddałam się i przyjęłam jego obraźliwą ofertę,
zanim postanowił zabić kogoś z mojej rodziny, jak to ma w zwyczaju.
- Co za potwór! - Nędzna kreatura!
Muszę zamienić słowo z klientem.
Czy możemy prosić o przerwę?
NIJAKOŚĆ REWOLUCJI
Vivi!
Brakowało mi twojego zapachu.
Sytuacja jest trudna, Chatô. Musimy porozmawiać.
Czy cały czas będziemy ględzić o polityce?
- Daj na siebie popatrzeć. - Nie chodzi o politykę!
Pomyśl o firmie, o rodzinie. Co, jeśli naprawdę zechce cię skrzywdzić?
Zaatakowałeś go.
Daj spokój. Mówisz, jakbyś tu była z misją dyplomatyczną.
Jestem tu jako twoja przyjaciółka. Powinieneś się wycofać
- i uspokoić sytuację. - Nie ma mowy.
To nie ja sprzeniewierzyłem się zasadom, tylko on. Ten łajdak.
Vivi.
Nie traćmy czasu na kłótnie. To szaleństwo.
Ty jesteś szalony. Dlatego cię lubię.
- Muszę iść. - Dokąd?
Mam spotkanie.
Gdybym wiedział, nie przyjeżdżałbym tu.
Muszę jechać.
- Wrócisz? - Tak.
- Mogę zaczekać? - Tak.
W takim razie zaczekam.
Rozkoszuj się urokami farmy. Czas szybko tu leci.
To naprawdę pan, Getúlio?
- Ktoś chyba stroi sobie ze mnie żarty. - Ależ nie.
Jestem tu na ochotnika. Nikt inny nie chciał przyjąć tej roli.
Rozumiem. Robię wszystko, o co prosili,
ale chciałbym wiedzieć, co tu się dzieje.
Dokładnie to, co widać. To dzień sądu.
Też przez to przechodziłem.
Spokojnie. Proszę wziąć głęboki oddech.
Musi mi pan zaufać. Mogę panu pomóc.
Wciąż jest pan zły?
To niemądre.
Dlaczego miałbym panu zaufać?
Oszukał pan cały kraj. Zarówno wrogów jak i przyjaciół.
Robimy to, co konieczne.
Wie pan, jak to jest. Sam pan powiedział:
„Obaj jesteśmy takimi samymi łajdakami”.
- Bardzo dobrze. - Ale to miał być komplement.
Właśnie. Dlatego musi mi pan zaufać.
Nikt nie zna pana lepiej ode mnie, Chatô.
Pan o tym wie. Będę zawsze tam, gdzie pojawi się niesprawiedliwość.
Każde pańskie działanie obrócą przeciwko panu.
Uczynią z pana potwora, tak jak pan zrobił go ze mnie.
Wykorzystają do tego wszystkie kobiety.
Uwielbiam kobiety, a one uwielbiają mnie.
- I rodzinę. - Cholera!
- Co się stało? - Nic.
Śmiało, znam pana.
Proszę powiedzieć! Nic innego się nie liczy.
To ona mnie wtedy wydała.
Oczywiście.
Co się dzieje? Kim jesteście? Łapy precz.
Wiecie, z kim macie do czynienia? Jestem Assis Chateaubriand!
Świetnie. Zatem to pana szukamy.
Schwytali mnie, kiedy chciałem dostarczyć broń opozycji w Minas.
Kiedy wyjdę na wolność, podziękuję Getúliowi
za najbardziej brutalne wakacje mojego życia.
Matko Boska!
- Cóż za uczta! - Niezły początek, co?
To wszystko dla mnie?
Prawdziwa wyżerka! Musi pan być kimś bardzo ważnym.
Vivi.
Wszystko to włącznie z szampanem oddajcie koledze obok. No już!
Z rozkazu dyktatora i jego zasranych poruczników
gniję w więzieniu zwanym Wolność.
Jak na ironię
polityczne więzienia w Brazylii mają urocze nazwy:
Wolność i Raj.
Lírio.
- Lírio! - Słucham.
- Co się dzieje? - Jest Lunchtime.
- Nie jestem głodny. - Nie.
Lunchtime to nazwa programu.
Musimy wrócić do pracy, panie Assis. Wszyscy tego chcemy.
Straty są coraz większe.
Rosemberg, wciąż dla mnie pracujesz?
Musi się pan poddać.
Nigdy!
A nawet gdybym to zrobił i tak bym cię zwolnił.
Jeśli nie przestanie pan stale atakować Getúlia,
on znajdzie wsparcie w innej gazecie.
Zgodził się pana uwolnić. Gazety znów zaczną pracować.
Jest tylko jeden warunek: nie może pan spotykać się z Vivi.
Nigdy więcej. Taki jest układ.
Nie ma mowy.
Dobrze mi tu.
Strażnik! Zabrać tego zdrajcę z mojej celi.
Maria Eudóxia wyprowadziła się z domu i żąda rozwodu.
Nadal jest właścicielką O Jornal.
- Strażnik! - Właścicielką!
Nie moja gazeta.
Powiedz temu cholernemu dyktatorowi, że się wycofam.
A co z Vivi?
Raz dała się przelecieć. Ten jeden raz mi wystarczy.
Idź, Rosemberg.
Uzgodnij z moją żoną podział gazety.
Choć raz w życiu bądź jak prawdziwy Żyd.
- Idź już, zajmij się tym bałaganem. - Ja?
Tak, ponownie cię zatrudniam, łajdaku.
Rosemberg, nie przegraj tej wojny!
Jak to się mówi na pampie?
Chinoca Buenacha. Dobra kobieta.
Mam prośbę.
Zatem to rozkaz.
Nie możesz mi odmówić.
Obiecuję, że tego nie zrobię.
- Każ policji zwolnić Chatô. - Nie.
Dlaczego nie? Bardzo ci pomógł.
Nie mogę go zwolnić. Stworzyłbym fatalny precedens.
Nie wiem dlaczego przyłączył się do opozycji w São Paulo.
Powinien wiedzieć, że jeśli są uprzedzeni wobec mnie,
są też uprzedzeni wobec niego. I obu nas będą zwalczać równie zaciekle.
Oni nienawidzą każdego, kto nie pochodzi z rodu o 400-letniej tradycji.
Nie uwolnię go. To poważna sprawa.
Wiem.
Zachowaj się demokratycznie.
Dla Chatô demokracja to rządy pieniądza.
- Jest pan prawdziwym gentlemanem. - Daj spokój, Lírio.
- Cała przyjemność po mojej stronie. - Proszę.
Mam coś dla pana.
- To nic takiego. - Dla mnie?
Piękne, Lírio.
Bardzo dziękuję.
I tak jestem pańskim dłużnikiem, za to jedzenie, które mi pan oddawał.
Proszę posłuchać...
gdybym mógł się panu kiedyś przydać... wie pan gdzie mnie znaleźć.
Już jest.
Śpiący olbrzym przebudzi się na dźwięk głosu płynącego z radia,
który za naszą sprawą zabrzmi w całym kraju.
- Jak finanse? - Zrobił pan z szefem dobry interes.
Spłacił wszystkie nasze długi. Dobrze nam się wiedzie.
Nawet odnowiliśmy biuro.
Jeśli jeszcze raz powiecie o tym potworze „szef”,
zwolnię was wszystkich!
Jasne?
A teraz, posłuchajcie.
Z dumą ogłaszam
powstanie Radia Tupi!
Bardzo dziękuję!
Wspaniale! Gadająca gazeta.
To szaleństwo! Konkurujemy sami ze sobą.
- Wiadomości przez radio. I to za darmo! - Nie!
Za wszystko płacą sponsorzy.
Zwariowali na tym punkcie. Zalejemy Brazylię wiadomościami.
Muzykę z północy będziemy nadawać na południu i na odwrót.
To będzie istny szał. Zapamiętajcie moje słowa.
- Brawo, panie Assis. - Pańscy wrogowie powinni uważać.
Brawo!
Moi wrogowie powinni uważać, Rosemberg.
Gdzie mój eliksir?
- Nie mam. - Afrânio?
Mam straszną ochotę. Zatrzymaj wóz!
Stój!
Kochana, tu masz mój numer. Zadzwoń.
Nie pożałujesz.
Jaka śliczna dziewczynka.
Czego tylko zapragniesz. Też umiem takie robić.
Jaka śliczna blondyneczka.
Zadzwoń do mnie, mamuśku. Tu masz mój numer.
Obie zadzwońcie.
Proszę pani, tam nie wolno.
- Przepraszam! - Najmocniej przepraszam.
- Co się dzieje? - Nie pamięta pan?
- Dał mi pan swoją wizytówkę. - Wizytówkę?
- Ty wiesz... - Na przystanku.
- Rzeczywiście. - No to przyszłam.
W końcu pan obiecał.
Wystarczy!
I co pan sądzi?
Świetnie.
Świetnie!
Śpiewaj, mała! Śpiewaj!
Prawdziwy talent!
Zostaniesz królową radia.
Za podwójną stawkę,
podpiszemy kontrakt na wyłączność.
Należy do pana.
To znaczy nie do pana.
Tylko Radia Tupi. Zgadza się, panie Assis?
Jeśli jest dziewicą, zapłacę.
Ale wszystko zależy od badania.
Jak to?
Umowa stoi, pani Consuelo?
Oczywiście.
- Zaraz będzie występować. - Lola Branches.
Mój aniołek.
KRÓLOWA RADIA
Na cześć naszej umowy wstępnej dotyczącej planów zawodowych
i oczywiście małżeńskich. Twoje zdrowie!
Trzeba to uczcić! No już, szybko!
KONKURS NA KRÓLOWĄ RADIA LOLA
Auć, kotku!
MIESIĄC MIODOWY
Pocałuj mnie
Przytul twarz do mojej twarzy
Pocałuj mnie
Oddam życie za twój pocałunek
Pocałuj mnie
Chcę poczuć zapach twoich perfum...
Nadchodzę!
Pocałuj mnie czule
Bo z zazdrości umrę
Cóż jest piękniejszego Nad pocałunek ukochanego
Słowa te brzmią jak...
Wystarczy!
Cóż to za szaleństwo Jaki smak cudowny
Chodź tu.
Kiedy składam pocałunek Na twych słodkich wargach
Nie, nie i nie!
Przestań!
Chatô!
Nie, Chatô.
Jesteśmy małżeństwem. Jako twój mąż mam prawo!
- Dosyć tego. - Nie!
Powiedziałam nie.
Zdradzasz mnie?
Chcę do mamy!
Zdradzasz mnie!
Panie i panowie, dwadzieścia tysięcy dolarów?
Czy ktoś zaproponuje?
Dwadzieścia tysięcy.
Mogę wiedzieć po co mnie tu przyprowadziłaś?
A nie chciałeś zostać kolekcjonerem?
To jeden z najlepszych domów aukcyjnych w Nowym Jorku.
Sprzedane pani w okularach przeciwsłonecznych.
Gratuluję!
Moim zdaniem zgromadził imponującą kolekcję dzieł sztuki
i stworzył wspaniałe muzeum.
Co więcej dokonał tego zupełnie sam.
Powinien być wierny sztuce prymitywnej.
Panie i panowie kolejna oferta to Modigliani.
Dzieła tej klasy rzadko kiedy pojawiają się na rynku sztuki.
Zaczynamy licytację.
Minimum wynosi 30 000 dolarów.
Dwadzieścia tysięcy?
Mam 20 000. Czy słyszałem 25?
Jest 25 000 dolarów!
Zwracam uwagę na wyjątkowość
tej oferty.
Unikatowe dzieło...
Ci szaleńcy chcą zapłacić 25 000 za tego chudzielca?
Nie bądź ignorantem. To Modigliani!
Mondi co?
Trzydzieści pięć tysięcy?
Siedemdziesiąt tysięcy dolarów!
Po raz drugi. Sprzedany panu po prawej.
Gratuluję.
Dziękuję.
- Przepłaciłeś. - Oczywiście!
Jeśli ci skąpcy są gotowi zapłacić tyle pieniędzy w czasach kryzysu,
pomyśl, ile to będzie warte w przyszłości.
STOWARZYSZENIE PRASOWE
- Teraz możemy kupić wszystko. - Panie Assis?
Chcę też wybudować muzeum sztuki nowoczesnej i współczesnej,
- takie jak inne muzea na świecie! - Panie Assis.
Chcę mieć Van Gogha, Rembrandta i Tintoretta. Dzień doby!
Znalazł pan upodobanie w sztukach pięknych?
Jakie upodobanie?
Sztuka to potęga, przyjaciele. Wyraża status.
Najwyższy czas wyedukować 50 milionów nieokrzesanych Brazylijczyków.
- Dajmy im Picassa! - Dajmy im Picassa!
Wygląda na to, że w Nowym Jorku stał się pan komunistycznym kolekcjonerem.
Właśnie.
Od teraz nie dbam o kapitalizm.
Niech żyje kubizm!
Uwolnię bestię znaną jako Assis Chateaubriand,
a ona wypruje flaki przemysłowcom
i wykastruje bankierów.
Mówię poważnie. Mam obsesję na punkcie kapitału.
Masz pojęcie ile to będzie nas kosztowało? Miliony!
Kto powiedział, że chcę waszych pieniędzy? Sam je zdobędę.
Nałożę podatki. Podatki!
Jakie podatki, panie Assis? Tylko rząd ma do tego prawo.
Stowarzyszenie Prasowe też.
Żyjemy w jednym z najbogatszych krajów świata,
ale nasi milionerzy to sknery.
Muszą spłacić dług jaki mają wobec społeczeństwa.
Oni sfinansują sztukę.
Z maczetą w dłoni stanę się pogromcą burżuazji.
To ja, Chateaubriand, panie Rauscher!
Otrzymał pan moją propozycję?
Panie Assis, nie radzę naciskać.
Ode mnie nie dostanie pan żadnych pieniędzy.
Panie Rauscher, nie dbam o to, że nie obchodzi pana sztuka.
Oczekuję jedynie niewielkiego datku w kwocie trzech milionów cruzeiro.
Brazylijska kultura będzie panu wdzięczna.
Pójdę z tym do sądu.
Świadomość kulturalną moich czytelników może też podnieść artykuł
o pewnym szanowanym niemieckim chemiku,
który nocą przemienia się w alfonsa!
To szantaż!
Takimi jak pan powinna się zająć policja!
Ted!
- Co się stało? - Dzwoń do Lírio. Szybko!
Tak jest.
Głupi Niemiec! Zaraz zobaczysz jaką ten nazista będzie miał minę.
Lírio! Pan Assis wzywa cię do gabinetu.
- Rauscher nie chce się dołożyć. - Panie Assis, nie każdy chce...
A niby dlaczego nie? Nie chodzi o to, kto chce, tylko kto ma. W tym różnica.
To jest podatek.
Mam nadzieję, że nikogo pan nie skrzywdzi. Dlaczego Lírio?
Nie martw się. Lírio jest nauczycielem.
A to tylko program reedukacyjny.
Może pan na mnie liczyć.
- Po co ten pośpiech, Chatô? - Już. No dalej!
Chcę teraz. Dłużej nie będę czekał.
Uspokój się!
Muszę się przygotować.
Nie ma potrzeby. Jest świetnie.
Doskonale! Ruszaj!
Już!
Jestem gotowa.
Dzień dobry.
- Pan Rauscher? - Tak.
Nie płacz.
Wystarczy! Zawołaj gońca. Juvenal!
Najświeższe wiadomości na trzecią stronę.
Zanieś to do zecerni. Szybko! Ruszaj!
Kurwa mać!
Karina!
Panie Assis, nie jestem takim typem kobiety.
Proszę to schować.
Teraz jest pan zauroczony tą tak zwaną telewizją.
A co z kosztami sprzętu?
Skąd weźmiemy na to pieniądze?
Ten zastrzyk działa cuda. Dwadzieścia pięć miligramów Testovironu.
Można posuwać całą noc.
Miałem dosyć tego gównianego eliksiru. Karina!
- Słucham? - Zanotuj.
Zadzwonisz do Josemar i umówisz mnie z nią na 16.30
w apartamencie przy Senhor dos Passos. Potem... Słuchaj!
Zadzwonisz do Isaurinhii i umówisz mnie z nią na 21.30,
kiedy skończę pisać wstępniak.
I wyślij jej upominek. Biały samochód.
- Tak jest. - Idź już. Ależ jest seksowna.
Pieniądze to nie problem, przyjaciele.
Telewizja to pieniądze. Gotówka. Prawdziwa gotówka!
Jak to, pieniądze to nie problem, panie Assis?
Toniemy w długach.
Pracujesz ze mną od lat, a niczego się nie nauczyłeś.
Liczy się zaufanie, nie pieniądze,
Co to oznacza? Wiarygodność. Pionier nie kupuje za pieniądze.
Powiedzcie mi, kto płaci za radio?
Sponsorzy.
Właśnie. Oni dadzą nam pieniądze.
Panie Assis, sponsorzy z nas rezygnują.
Sfering, Fio Luz, Cola. Uważają, że mamy za wysokie stawki.
- Cola też? - Tak.
Rosemberg, zapisz jutrzejszy nagłówek.
„W butelce Coli znaleziono karalucha”.
SPADA SPRZEDAŻ COLI!
Trzydzieści trzy, trzydzieści cztery. Widzisz? Oszustwo!
Na pudełku napisano: „40 zapałek”. Spójrz.
Zobacz!
Fio Luz oszukuje. Chcą ludzi nabrać.
Musimy to dokładnie sprawdzić, zanim opublikujemy artykuł.
- Trzeba się upewnić. - Macie rację.
Wszyscy liczą ile jest zapałek
w pudełku firmy Fio Luz.
Liczyć zapałki? W pudełku?
Wszyscy liczą.
Staram się być wyrozumiały.
Wszystko ma swoje granice! Do moich obowiązków...
Kto nie liczy, ten wylatuje z pracy!
Oszustwo! Mówiłem, że to oszustwo!
ZAPAŁKI BEZPIECZNE ZAWARTOŚĆ 40 SZTUK
Zapałczane oszustwo! Skradziono miliony cruzeiro!
Dzisiaj w O Jornal.
- Panie Assis. - Panie Assis.
Obroty z reklam Coli wzrosły trzykrotnie.
Czterokrotnie. Fio Luz też.
Wycofajcie się z tych historii o karaluchu, szczurze, palcu i reszcie.
- A co z zapałkami? - Przestańcie o nich pisać.
Nawet dwadzieścia wystarczy, żeby wywołać pożar.
Wpływy znacząco wzrosły, panie Assis.
- Mamy pieniądze! - Nigdy nie byliśmy tak potężni jak teraz.
Pójdziemy już. Chodź.
Mieszkańcy Rio Grande do Sul porzucają zboża i trawy.
Hodują owce i zarabiają mnóstwo pieniędzy.
Importujmy samochody, szampana i francuskie kobiety.
To dużo lepsze!
Nieumarły odsunięty od społeczeństwa. Pomimo to nadal piszę.
Cały czas od 1960 roku.
Nowy kandydat na prezydenta chce przenieść stolicę z Rio de Janeiro.
Świetnie! Niech ją zrobi w Baixada Fluminense.
Jest bardziej cywilizowane niż ta pustynia w stanie Goiás.
Żyję dzięki przemiłej pielęgniarce...
i lekarzom.
Przynieś jeszcze jedno! No już! Pokaż nam!
Tutaj. Jest tutaj!
Brawo!
NOWY ELIKSIR FIRMY SFERING WYWOŁUJE RAKA
Panie Assis!
Mów, Rosemberg.
- Tak się zastanawiałem. - No, mów! Wyduś to wreszcie!
- Zna pan specyfik firmy Sfering? - Jasne.
- I co pan o nim sądzi? - Jest wspaniały.
Wspaniały! Usiądź.
Jesteś wyjątkowym publicystą.
- Prawda, Ted? - Tak.
Manoel? Afrânio?
Wyjątkowym.
To dlaczego nie drukuje pan moich artykułów?
Tego gówna?
Płaci mi pan za pisanie tego gówna.
Twoje artykuły nie odzwierciedlają stanowiska Stowarzyszenia Prasowego.
- Odzwierciedlają moje stanowisko. - Twoje stanowisko?
Mam własne zdanie.
To kup sobie własną gazetę,
bo w tej liczy się tylko moje zdanie.
Odchodzę!
Nie.
Zwalniam cię.
Tym razem to ja zrezygnowałem.
Tak ci się wydaje! Byłeś już zwolniony!
Stworzę własną gazetę.
Doprawdy?
Zrób to, a sam się przekonasz.
Oto ludowy trybun.
Właściciel gazet i magazynów, Carlos Rosemberg!
To jakiś przekręt!
To przekręt!
- To człowiek bez klasy! - Czy utrzymywała pani stosunki seksualne
- z oskarżonym? - Ty sukinsynu!
- Proszę się nie wstydzić. - Sukinsyn.
Czy przyznają panie, że Assis Chateaubriand
okrada ludzi, gwałci małe dziewczynki...
i jest okropnym ojcem?
Awanturnikiem bez sumienia, który na kraj sprowadził same nieszczęścia?
Jak możesz tak o mnie mówić, ty pedale?
Zrobiłem dla kraju więcej, niż wy wszyscy razem wzięci.
Ta cała telewizja okaże się fiaskiem!
Sprzęt kosztował 5 milionów dolarów.
W przyszłym tygodniu nadajemy.
- Ilu będzie widzów? Zero. - Zero.
W całym kraju nie ma ani jednego odbiornika.
Spokojnie, Ted. Jest rozwiązanie.
- Chodź, Afrânio. - Cierpliwości.
On wie, co robi.
Widzisz go?
Oczywiście to nie są lodówki, tylko telewizory.
Nie było czasu, żeby je sprowadzić legalnie. To kontrabanda.
To prawdziwa przyjemność. Gdzie mam podpisać?
- Wszystko dostarczone. - Bardzo dziękuję.
Szef przesyła pozdrowienia.
Brazylia wkracza w nową erę,
w której możemy uwolnić naszą wyobraźnię.
- Hurra! - Hurra!
- Moje gratulacje. - Dziękuję.
- Gratuluję, panie Assis! - Dziękuję.
- Witaj, Chatô. Zobaczymy się później? - Vivi.
TELEWIZORY INVICTUS
Proszę powiedzieć, czy oskarżonemu można odmówić przedsiębiorczości.
To hojny dyplomata i wizjoner.
Bez wątpienia jest ekscentrycznym,
ekspresyjnym i namiętnym człowiekiem. Prawdziwy Brazylijczyk.
Przypominam sobie pewną sytuację w Nowym Jorku.
To było w studiu NBC. Chateaubriand przyszedł z wizytą...
Chciał kupić sprzęt do kręcenia czarno-białych filmów.
To tutaj, panie Chateaubriand, nasi genialni technicy
wymyślają cudeńka, które pan kupuje.
Co to? Kolor?
Tak. Niesamowite, prawda?
Sprzedaliście mi sprzęt do emisji w czerni i bieli.
Kamery, monitory.
To nasze laboratorium. Dopiero przeprowadzamy eksperymenty.
Macie kolor? Chcę go mieć!
Myślicie, że możecie mi wcisnąć to czarno-białe starocie,
tylko dlatego, że pochodzę z kraju, o którym nawet nie słyszeliście?
To Brasil! Brasil!
Rozumiecie?
Przez „s”. Ty dupku!
I jak? Podoba ci się Olímpio José?
Jest przystojny.
Musimy uważać, panie prezydencie.
Pani Vivi lubi blefować.
Uwielbiam cygara.
- Byłabyś świetnym mężczyzną, Vivi. - Albo świetnym prezydentem.
Na szczęście dla was, panowie, jestem kobietą.
Poproszę dwie.
- Ile dla pana, panie prezydencie? - Trzy.
Ja dziękuję.
- Stawiam 10 000. - Odważnie!
Zmierzmy się z bestią.
Daję 10 000 i jeszcze 30 000.
- Pas. - Proszę bardzo.
To warte więcej niż 30 000. Zawszę płacę za to, co chcę zobaczyć.
Poker.
Ile kart, panie prezydencie?
Lepiej nie, panie Assis.
Chce pan powiedzieć, że nie wie? O niej i o nim.
Lepiej nie, panie Assis.
Córka zostanie ze mną.
Chce pan powiedzieć, że nie wie? O niej i o...
Suka.
Odebrała mi nawet córkę.
Jerônimo, dałam ci to, co miałam najlepszego.
Swoją młodość!
A ty? Co ty dałeś mnie?
Pieniądze!
Tania dziwko!
Ty wywłoko! Zdziro! Puść mnie, zejdź mi z drogi.
Draniu. Zdrajco! Płacę ci pensję,
- a ty posuwasz moją żonę? - Na pomoc!
Wynoś się! Wynoś się stąd!
Jestem Assis Chateaubriand.
Chcę zgłosić istnienie niebezpiecznej osoby.
Złej osoby.
Chcę potępić swoją żonę, Lolę.
To znaczy...
byłą żonę.
Słyszysz mnie, Lola?
Jesteś tanią prostytutką...
okrutną matką, która naraża własne dziecko na cały ten brud.
Jesteś tania! Ty krowo!
Jeśli znów cię zobaczę, urwę ci ucho.
- Co to? Nie! - Puść ją! Puszczaj!
Nonoca! Puść ją!
Sukinsynu.
Nonoca!
Moja córka! Nonoca!
To też pamiętam.
Jak mógł stać się takim potworem?
Pan Assis.
Przyszła pani Lola z jakimiś eleganckimi panami.
Trzymaj dziewczynkę! To ty?
- Mamusiu! - Co robisz w moim domu?
Ty przybłędo! Nonoca, chodź do mnie!
- Kim pan jest? - Jej prawnikiem.
Ta szmata ma teraz prawnika?
Według prawa ja mam opiekę nad dzieckiem.
Jakiego prawa? To mnie nie dotyczy.
W tym kraju nie ma takiego prawa, które odebrałoby mi dziecko!
Łapy przy sobie.
Owszem, jest!
W takim razie już niedługo.
Może pan aresztować i wypuszczać na wolność, torturować i całować...
płacić i zabijać...
a chce pan powiedzieć, że nie może
ustanowić prawa, dzięki któremu odzyskam dziecko?
To skandal!
Jak zapisałbym się na kartach historii, gdybym spełnił tę prośbę?
Zawsze robiłem, o co pan prosił.
Ale nie mogę wymyślić prawa tylko po to, by odzyskał pan córkę!
Nie może pan?
Chcę zobaczyć jak polecą czyjeś głowy.
Grozi mi pan? Prezydentowi?
Nie musi się pan obawiać. To nie pana tym potnę,
choć pan na to zasługuje! Zrobię coś lepszego. Proszę spojrzeć.
- Proszę. Niech pan patrzy! - Oszalał pan?
Niech się pan nie zbliża!
Jeśli nie uchwali pan tego prawa,
wypatroszę się w pańskim gabinecie.
Zobaczymy jak historia pana oceni,
kiedy moja krew znajdzie się na pańskiej podłodze.
No dalej!
Dalej! Nie ma czasu do stracenia. No już!
Pani Lurdes.
Proszę powiedzieć Lourivalowie, żeby uchwalił to cholerne prawo.
Jest pan pieprzonym szantażystą.
- Chcę się widzieć z prezydentem. - Jest zajęty.
Nie dla mnie.
Nie wolno pani tam wchodzić.
- Uważaj jak do mnie mówisz... - Czarny człowieku!
Z honorem i godnością.
A teraz proszę odejść.
Halo?
Mam coś dobrego.
Terêncio jest zamieszany w sprzedaż okrętów wojennych.
Dostał łapówkę.
Dotarł tylko jeden. Miały być dwa.
- Panie prezydencie? - O tej porze, Vivi?
Chatô wie. Zadzwonił pytając o to, ale wszystkiemu zaprzeczyłam.
- O co? - O okręty wojenne.
- O udział Terência. - Okręty? Terêncio?
- O czym ty mówisz? - Nic pan nie wie, panie prezydencie?
Chatô i Getúlio zwalczają się nawzajem.
To kwestia życia lub śmierci. Ale też mnóstwa pieniędzy.
Zaświadczam przed Bogiem, że winę za tę zbrodnię ponosi Getúlio Vargas!
Deprawacja rodzi przemoc, a bezkarność rozzuchwala przestępców.
Apeluję do pana, Getúlio Vargasie:
Niech pan odejdzie, by ratować Republikę.
Niech pan zrzeknie się władzy!
Jeśli chcesz pan nadal być szanowany jako człowiek!
Pański rząd jest nie tylko niemoralny, ale też nielegalny.
To rząd bandytów...
i szaleńców.
- Panie Assis, to prawdziwy zaszczyt. - Jak się macie?
- Dobrze. A teraz proszę wybaczyć. - Naturalnie.
Przerywam program, żeby ogłosić narodowi,
że prezydent Getúlio
był odpowiedzialny za atak na brazylijskich dziennikarzy,
w którym zginął mój pracownik Lírio.
Niech Bóg ma w opiece jego duszę.
Chcieli mnie uciszyć, więc nie mogłem powiedzieć tego, co mówię teraz.
Terêncio, zbir prezydenta
dostał łapówkę za sprzedaż okrętów, ale te nie dotarły na miejsce.
Dostarczono tylko jeden.
Drugi jest nadal w jego kieszeni.
W kieszeni!
Teraz możecie się pocałować.
Całujcie się, wszystko będzie dobrze!
Wszystko będzie dobrze.
Po raz kolejny siły przeciwne interesom ludu
przewalają się nad moją głową.
Nie oskarżają mnie, a obrażają. Nie walczą ze mną, ale szkalują moje imię.
Odmawiają prawa do obrony.
MORZE KORUPCJI
Chcą zdusić mój głos i powstrzymać moje działania,
żebym nie mógł bronić, jak czyniłem to zawsze,
ludu, a w szczególności biednych. Podążam wyznaczoną mi ścieżką.
Ale mogę wam dać tylko swoją krew.
Chcę zawsze być wśród was.
Kiedy was upokarzają, moja dusza cierpi z wami.
Gdy głód zapuka do waszych drzwi,
poczujecie wolę walki
za siebie i za wasze dzieci.
Każda kropla mojej krwi niegasnącym płomieniem rozpali wasze sumienia.
Na nienawiść odpowiem przebaczeniem. A tym, którzy myślą, że mnie pokonali,
odpowiem zwycięstwem. Ci, którym służyłem
nigdy nikomu już służyć nie będą.
Moja ofiara pozostanie w ich duszach,
a moja krew będzie zapłatą za ich ocalenie.
Walczyłem z otwartymi ramionami.
Nienawiść, niesława i oszczerstwa nie złamały mojego ducha.
Oddałem wam swoje życie. Teraz daję wam swoją śmierć.
W ciszy robię pierwszy krok ku wieczności.
Zostawiam życie i przechodzę do historii.
Wolę odejść. Proces zostawiam w waszych rękach.
Dopiero po jakimś czasie ludzie będą w stanie ocenić,
czy postąpiłem słusznie.
Zabili prezydenta. Getúlio nie żyje!
To zemsta moich indiańskich przodków
na brazylijskiej i światowej burżuazji.
Vivi!
Dziękuję, że przyszłaś.
Getúlio odszedł i nawet się ze mną nie pożegnał.
Cóż, Vivi...
Teraz nasza kolej. Tylko my.
Nie, Chatô. Jeszcze nie nasza.
Dlaczego?
Znam cię od lat.
Wiem, jaka jesteś. Wiem, co lubisz.
- Dlaczego, Vivi? - Przez twoje światło.
Jest coraz bledsze. Chyba nie zostało dość czasu.
Muszę iść. Jestem spóźniona. Czekają na mnie.
- Vivi. - Do zobaczenia wkrótce.
Córka zostanie ze mną.
Na widowni gościmy dzisiaj
niezrównaną, będącą obiektem zazdrości i pożądania
największą uwodzicielkę w kraju.
Wielkie brawa dla królowej Brazylii, pani Vivi Sampaio.
To Vivi? Wydawało mi się, że powiedział Vivi Sampaio.
Vivi!
Myślisz, że Rosemberg skłoni ją do mówienia?
Wątpię.
Weź to.
Pani Vivi, z całym szacunkiem, w imię prawdy,
czy miała pani romans z oskarżonym?
W pewnym sensie... nie.
Może pani wyrazić się jaśniej?
Czy utrzymywała pani stosunki seksualne z oskarżonym?
W pewnym sensie... tak.
A z panem, dyktatorze?
Raz. Prawie.
Z tego co rozumiem, panie Getúlio,
- to była miłość platoniczna. - Zgadza się.
Zatem moja zazdrość była nieuzasadniona.
Być może.
Czy kochała pani pana Chateaubrianda?
Kochałaś mnie, Vivi. Kochałaś.
Nie, Chatô.
Dobrze o tym wiesz. Ty nie kochałeś żadnej z nas.
Kłamstwo!
Kochałem cię całym sercem, ty wredna kobieto!
Tak samo jak on
i ten sukinsyn tam.
Ty kochałeś tylko siebie.
Kochałeś władzę.
A ty, Vivi?
Kogo ty kochałaś?
Wkrótce się dowiemy czy Chateaubriand zasiądzie na tronie.
Chateaubriand musi być torturowany!
Chateaubriand, ten stary drań
Był jąkałą a został mężem stanu
Trzeba nie mieć wstydu, żeby tak niecnie Wykorzystywać swoje tytuły
Zbudował imperium
Typowe dla złodzieja!
Niegdyś poważny dziennikarz
Teraz bardziej podobny bandytom Jak Virgulino Lampião
Nie wiem, czy jest królem, czy przestępcą Czy orżnął moją Brazylię
Nie wiem, czy pójdzie Do nieba czy do piekła
Nie wiem, czy jest królem, czy przestępcą Czy orżnął moją Brazylię
Nie wiem, czy pójdzie Do nieba czy do piekła
To by było na tyle.
To koniec.
ZYB 513. Tupi TV, Rio de Janeiro.
PROCES STULECIA
Dobry wieczór, Brazylio. Wracamy z „Procesem stulecia”.
Czy panie uzgodniły werdykt?
Wyrokiem sądu Assis Chateaubriand musi zejść ze sceny.
- No już. Proszę wstać. - Chcą, żebym zszedł ze sceny.
A ja pytam: Kto wtedy poprowadzi przedstawienie?
Oni?
Nie sądzę.
Nie zniesiecie tego!
Nie jestem potworem, za jakiego mnie uważają.
Jestem znacznie gorszy.
Mój Boże, co za hańba!
Ten kraj jest niemoralny.
- Assis! - Assis!
MARANHÃO ZA CHATEAUBRIANDEM
- Assis! - Assis!
Dobry Boże! Nie pozwól umrzeć temu draniowi.
CHATO W ŚPIĄCZCE!
Moje dzieci go potrzebują.
Panie prowadzący...
Jakie mamy w tej chwili notowania?
Dziewięćdziesiąt osiem punktów!
Wszyscy oglądają!
I taki program chcecie zdjąć z anteny?
Dlaczego tylko ona? Mam takie samo prawo.
To też są jego dzieci. Wystarczy spojrzeć. Wykapany tata.
- Synku. - Chciałby pan coś dodać?
Nie mam nic do powiedzenia.
Oczywiście: „Jesteśmy wdzięczni za wsparcie...
i z żalem go żegnamy”.
Dedykuję swojej rodzinie, mamie Yolandzie, Patricii oraz dzieciom,
a szczególnie przyjaciołom, kolegom i fanom, którzy towarzyszyli mi
w długiej walce z cenzurą podczas realizacji tego filmu.